De Solo Khumbu
Iedere Nepalbezoeker droomt ervan om een trektocht naar de voet van de hoogste bergen ter wereld te maken en te bivakkeren met de Sherpa's die in hun schaduw leven. Sinds een Amerikaanse expeditie in 1950 en een Engelse in 1951 deze streek hebben verkend, hebben vele trekkers en klimmers dezelfde weg genomen. Sinds Sir Edmund Hillary en Sherpa Tenzing Norgay in 1953 de hoogste berg ter wereld bedwongen, hebben meer dan tweehonderd mannen en vrouwen uit 22 landen gepoogd deze prestatie te evenaren of er iets aan toe voegen: door alleen te gaan, midden in de winter, of zonder het ge bruik van een zuurstofmasker.
De exploten van klimmers zoals Sir Edmund Hillary, Chris Bonnington, Reinhold Messner zijn wereldwijd gekend. Vele boeken werden aan deze superprestaties gewijd.
Maar buiten deze exploten zijn er ook de Sherpa's, een volksstam die over 800 jaar Tibet verliet en zich vestigde langs de Nepalese kant van de Himalaya en vooral ten N-O van Kathmandu. Dit gebied noemt men de Solo Khumbu. Sher - Pa betekent " Mens komende uit het oosten " en niet "drager" zoals vele mensen denken. Sherpa's waren oorspronkelijk vooral handelaars, herders en boeren. Door de groei van het toerisme zijn praktisch alle mannen en ook enkele vrouwen werkzaam in de expedities als klimmer of hoogtedrager. In de trekkinggroepen fungeren zij vooral als gids, kok en keukenhulp. In de zomermaanden bewerken zij hun akkers.
De top bereiken is slechts voor een enkeling weggelegd, maar de tocht naar het basiskamp aan de voet van de Mount Everest is een van de meest populaire treks in Nepal.
Wie in de voetsporen van Hillary naar het basiskamp wil lopen moet over een goede conditie beschikken. Vooral het eerste deel van de tocht is een voortdurend stijgen en dalen. Deze route gaat namelijk van west naar Oost, terwijl de rivieren en valleien van noord naar zuid lopen. Dit betekent een aaneenschakeling van laaggelegen dalen, gescheiden door hooggelegen heuvels en bergen. Na het volbrengen van de tocht heeft men meer kilometers geklommen dan de Mount Everest (8848 m) hoog is!
Het laatste deel van de trek, door Khumbu, de thuisbasis van de Sherpa's, is het meest spectaculair. De route gaat gestaag omhoog en wie te snel stijgt loopt risico hoogteziekte te krijgen. Acclimatiseren en het inbouwen van voldoende rustdagen zijn dan ook een absoluut vereiste.
Een deel van Khumbu is uitgeroepen tot nationaal park, met als doel de unieke flora en fauna van de regio te beschermen. Dit Sagarmatha National Park beslaat 1.148 km2 en ligt grotendeels boven de 3500 m. Er leven behalve wolven, zwarte beren, muskusherten, berggeiten, wezels en marters ook zeldzame diersoorten als de rode panda en de sneeuwluipaard.
De tocht vanuit Kathmandu neemt ongeveer vier weken in beslag. Men kan de trek bekorten door te vliegen naar of van Phaplu, een vliegveldje ongeveer halverwege de route. Deze startplaats geeft meer aanpassingsmogelijkheden dan de start vanuit Lukla waar men de tweede dag al boven de 3.000m zit.
Het belangrijkste dorp in de Khumbu is Namche Bazar gelegen op 3.441m. Het is een bloeiend dorp, waar eigentijdse invloeden stilaan merkbaar worden. Het heeft verschillende voorzieningen die nergens anders in het gebied worden aangetroffen; ondermeer een bank, hotels met warme douche, een bakkerij, een politiepost. Iedere zaterdag is het in Namche Bazar markt. De Sherpa's van het hele Khumbu-gebied kopen of ruilen hier hun landbouwprodukten en kopen andere waren met geld dat ze veelal verdiend hebben met de begeleiding van expedities en trekkers. Namche is een zeer merkwaardige stad. In de herfst van 1983 nam men een hydro-elektrische centrale in gebruik die gebouwd werd op de benedenloop van de Dudh kosi. De geproduceerde elektriciteit wordt enkel gebruikt voor verlichting. De electriciteits voorziening wordt alleen 's avonds ingeschakeld en 's nachts op een bepaald tijdstip weer uitgeschakeld.
Namche was vroeger een belangrijk handelscentrum waar granen uit het zuiden geruild werden tegen zout uit Tibet tot de grens werd gesloten. Ondernemende Sherpa's hebben hotelletjes en winkels gebouwd uitgerust met warme stortbaden en een grote keus aan maaltijden. Het is een leuke plaats om een dagje op adem te komen na een toch een vermoeiende aanloop en om het lichaam de tijd te geven om zich aan te passen aan de hoogte.
Buiten een bezoek aan het basiskamp kan men vanuit Gorakshep ook de Kala Patar (5.545m) of "zwarte berg" beklimmen. Vanop de top heeft een uitzonderlijk mooi zicht op de Mount Everest, Lhotse, Nuptse en de Khumbu gletsjer. Een derde alternatief voert ons in de links van Khumjung gelegen Gokyo vallei. Gokyo(4.750m) bestaat uit zeven huizen en drie "lodges". Het is naar plaatselijke normen een grote nederzetting. De naast het meer liggende weiden zijn allen ommuurd.
De zichten in Gokyo zijn onvoorstelbaar mooi, maar een klim op de Gokyo-Ri (5.360m) moet ŽŽn van de hoogtepunten vormen van onze tocht. De Gokyo-Ri wordt soms door de Nepalezen ook Kala Patar of "zwarte berg" genoemd. Een adembenemend panorama met als belangrijkste toppen de Cho Oyu, Gyachung Kang, Everest, Lhotse, Makalu, Cholatse en Tawachee. Maar vergeten we vooral de gletsjer en de meren niet die aan onze voeten liggen. Op de terugweg naar Namche Bazar ligt het dorpje Machherma (4.410m). Als men de mensen mag geloven werden hier in 1974 drie yaks door de verschrikkelijke Yeti gedood. Ook een Sherpani werd overvallen. Het is het enige incident waar een Yeti tot de aanval is overgegaan. Is het waar ? We zullen het waarschijnlijk nooit weten. Maar wees toch maar op uw hoede. Even boven Maccherma heeft men een prachtig zicht op de Cho Oyu.
Dag tot dag beschrijving en kaart trektocht :